De onderwerpen van dit project zijn de grote concepten van de globalisering (westerse arrogantie, kapitalisme, ecologische en natuurlijke processen en technologie.) Niet als pamflet, maar als uitgangspunt voor een kritische evaluatie van wat we nu eigenlijk laten zien in de exploitatie van de grote steden en evenzeer van onze landschappen. De uitbuiting van het land, van dieren en ook mensen heeft het point-of-no-return bereikt. Bijna vanzelfsprekend zijn we op dit punt aangekomen zonder duidelijk te beseffen waar de historische wortels liggen.
De veranderingen gaan zo snel dat Dylan’s tekst “…you better start swimmin’ or you’ll sink like a stone” bijna profetisch lijkt, letterlijk zelfs met betrekking tot de global warming.

Globalisering is een complex begrip, enerzijds heeft het westerse cultuurbegrip alle andere culturen in meer of minder mate beïnvloed, anderzijds is de westerse cultuur door kennismaking met andere vormen van samenleven ingrijpend veranderd. Dit project beschouwt het ontstaan van de westerse hegemonie in techniek, handel en industrialisatie. De basis voor de globalisering is de universaliteit van het denken in geld & bezit als machtsfactor.
Als een reactie op de toenemende afhankelijkheid van mondiale systemen zien we overal in de wereld de behoefte aan religieuze zingeving toenemen en populistische bewegingen in politiek en samenleving groeien. De familie of de stam, de landstreek wordt steeds belangrijker.
Voor de schilderijen van de vier hoofdsteden heb ik de bovengenoemde concepten (de koloniale periode, industrialisatie, religie en staat) als leidraad genomen.

De presentatie is georiënteerd op de windroos van Europa:  met de assen Amsterdam-Rome en Berlijn- Londen, met daartussen de panoramische landschappen van het Wad, Thüringer Wald, Vlakte van de Vesuvius en de Monding van de Taag.
Er is een soort filmische ervaring als je staat te kijken. Je moet je hoofd bewegen, je ogen heen & weer laten gaan om het geheel te kunnen bevatten. Het verschil met film is dat je alle scenes tegelijk kunt waarnemen.
Nog meer dan in het Dodekathlos-project (aangekocht door het Fries Museum) gaan deze schilderijen de confrontatie aan met de fotografische werkelijkheid.
De kunstenaar zegt zelf: "Hoewel mijn werk er, vooral vanaf een afstand, bijna fotorealistisch uitziet ben ik vooral geïnteresseerd in de relatie tussen de schilderstreek, die per definitie abstract is, en de daarmee opgeroepen werkelijkheid. Het fotografische uitgangspunt van mijn werk objectiveert het beeld, wat de beschouwer helpt dieper door te dringen in de betekenis.  Het gaat mij in de eerste plaats om, de schilderkunstige ervaring. Niet om wat de foto afbeeldt, maar om wat de fotografie ís als onderdeel van de waarneming".

Keramiek tableau
Het centrum van London.
In een boek over de Club van Rome uit de jaren tachtig, opent de titelpagina met twee foto’s van een Petrischaaltje met voedingsbodem met op de eerste een net uitgezette bacteriekweek en de tweede foto datzelfde schaaltje geheel bedekt met de bacterie met in het centrum een zwarte vlek, waar de bacteriën begonnen af te sterven.De tekst erbij vermeldde dat de bacteriën niet stierven door gebrek aan voeding (dat bleek onder de dode laag nog voldoende aanwezig) maar door hun eigen afvalstoffen.
Het is duidelijk dat dat probleem alleen maar groter is geworden. De bankencrisis van 2008 was voor mij een aanwijzing dat niet alleen het milieu een dergelijk probleem heeft. In de film the Matrix wordt het beeld van de mensheid als een virus gebruikt. Het beeld van de bacterie leek met gepaster en ook dreigender omdat niet alleen het slachtoffer ten onder gaat aan zijn eigen afvalstoffen.

The line it is drawn, the curse it is cast……….